
Not: Bu yazı Öykü Atölyesi 'nin Fotoğrafın dili adlı çalışması için yazılmıştır.

Bu kısa gibi görünen uzun yolu aşabilmek için cesarete ihtiyacım var....
Evlerin camlarına çatılarına bakmak için kafamı yukarı kaldırmaktan ürküyorum...
Galiba yere bakarak yürürken görünmezim....
Kırmızı pabuçlarım beni biraz cesaretlendiriyor ki küçük adımlarımı ses çıkarmaktan korkmadan hızlandırıyorum....
Sol baştaki evin önünde iki kişi durmuş konuşurken beni görünce konuşmalarını yarıda kesip adımı sesleniyorlar...
Adımı seslendiklerinde yüreğim deli gibi çırpınmaya başlıyor.... Onları duymazdan gelip biraz daha hızlanıyorum....
Aklımda ise hep aynı düşünce sokağın başına varırsam özgür olacağım ve herşey bitecek.....
Sokağın bitimine iki ev kala arkamdan gelen ayak seslerini duyup koşar adım yürümeye başlıyorum..Ellerim ceplerimde ve nedense çıkartamıyorum....Birşeyler saklar gibiyim.....
Son adımımı atmak üzere iken kocaman bir el yakalıyor beni omzundan.....
Suçlu suçlu dönüp ellerimi çıkarıyorum ceplerimden.... Fakat neden bu kadar küçük ellerim????
Avuçlarımı açıyor iri yarı adam zorla...Ben de bilmiyorum ki ne olduğunu avuçlarımda...
İki küçük avuç dolusu kesme şeker çıkıyor yapış yapış olmuş ellerimin arasından....
Gözlerim dolu dolu olmuş bir şekilde kaldırıyorum kafamı yukarı ve çok sonra bu sokağı hiç tanımadığımı görüyorum...Kafamı sola çevirdiğimde cumbalı evin alt katının küçük camında kendi yansımamı görüyorum....
Gördüklerim karşısında şok oluyorum..Henüz 6 yaşındayım...Zamanda geri gitmişim fakat bu geçmiş bana ait olmayan bir zaman dilimi.....
Bir başkasının hayatına ışınlanmışım... Ayağımdaki kırmızı pabuçlar da benim ama yerine geçtiğim çocuk çok başka biri..
VE ben biraz sonra o çocuğun yerine dayak yiyeceğim kahvecinin iri kıyım çırağından; masada kalmış şekerleri toplayıp çayını şekerli içmeyi sevdiği halde buna hasret kalan nineme sürpriz yapıp onun pamuk yanaklarındaki gamzeleri görmek istediğim için....

Gün batımında çıkan hafif esintiyle koşarak atınca kendini kumlara...
Dalgalar artık o kadar da sert vurmuyordur kıyıya...
Ufka dalıp gidersin...
Sakin dalgaların kıyıya vurduğunda çıkardığı hışırtıları dinlerken artık eve gitme vakti gelmiştir...
Avuçlarının içinden kayıp giden zamanın büyüklüğünü değerini ölçmek istercesine tutarsın kırmızılaşan güneşi....
Kaçmasın ufuk çizgisine doğru diye bir kement atmak gelir içinden ama atamazsın....
İki elinle sımsıkı tutarsın sonra onu;bütün evreni aydınlatsan bile küçücüksün işte benim ince parmaklarımın içinde diye gülersin ona...
O ise sana inat kayar gider parmaklarının arasından...
Git bakalım nasıl olsa kürkçü dükkanı burası;yarın bu tarafa gelmeyecek misin sanki der omuz silkersin....
O kazandığı anlık zaferin sarhoşluğu ile senin sesini bile duymadan karanlık inini aydınlatmaya gider..
Sense tozlu patikada yokuş yukarı evin yolunu tutarsın geceyi keyifle bitirip ertesi gün doğan güneşe nanik yapmak için....
NOT: Bu yazı ÖYKÜ ATÖLYESİ nin Fotoğrafın dili isimli çalışması için yazılmıştır.