22 Ekim 2008 Çarşamba

VAKİTSİZ


Farkında mısın? Bugünlerde çok hızlı atıyorsun adımlarını ve bir o kadar da sık... Hızla düşen sağanak halinde gelen yağmur damlalarından bile hızlısın...Gözlerini sımsıkı kapamış ve kendini lunaparktaki hız trenine bırakmış gibisin... Senin paralelinde seninle yürümeye çalışanlar umrunda bile değil. Arkandan bakakalmışken dolu olan gözleri görmüyor; sana yetişmeye çalışan sesleri duymuyorsun bile....

Ruhunu bıraktığın rüzgar nereye kadar götürür ki seni? Nasıl güvenirsin seni ilelebet bu şekilde havada sürükleyeceğine...Ya da ne kadar dayanabilirsin ki rüzgarın şiddetine... Dolu dolu olmaz mı gözlerin ona karşı dururken... Güçlü müsün bir kavak ağacı ya da çınar kadar....

Sanki hiç yalnız gecelerin olmayacakmış gibi davranırken bir gün gelip çattığında ne yapacağını biliyor musun peki? Neyi gizliyorsun kendinden... Neden kabul etmiyorsun ki içinde bulunduğun o koskaca yalnızlığı daha şimdiden....

Hazırlanmalısın... Koşar adım kaçarken bu gerçeklerden aniden geriye dönüp önünde durmalısın ve haykırmalısın... Yokluğuna katlanmak için ondan uzak durmak bir çözüm olacak mı sence; ya da azaltacak mı acını bulduğun bahaneler.... Oyalanabilecek misin gerçekten başka şeylerle... Mümkün mü bu??? Bu hayattaki hiç birşeyin onun yerini tutmayacağını bile bile küçük oyunlarınla kendi kendini kandırmaya çalışacak mısın? Hırçınlıkların yarayacak mı işe peki ????

Hepsi yalan.. Olmayacak işte..Zaman hızla akıp gitmeyecek ya da sayılı günler çabucak geçip gitmeyecek hiç bir şekilde... Sen ne kadar hazırlasan da kendini onun gidişine ya da hazırladığını sansan bile bütün çabaların emeklerin boşa gidecek....

Yüreğin en ufak parçasına kadar ayrılmışken,taş değil çakıl değil kum olmuşken tek bir cümle dökülecek dudaklarından hıçkırıklarla birlikte.....

BU KADAR ERKENDEN BENİ BIRAKIP NEREYE ?????



not : bu yazı Öykü Atölyesi 'nin fotoğrafın dili isimli çalışması için yazılmıştır.

21 Ekim 2008 Salı

KARMAŞIK...


Meğer ne çabuk özlermişim ben seni de bilmezmişim….
Yokluğunun akşamlarında acı olurmuş uykunun tadı…
Yılın en sevdiğim mevsimi bile şaşırırmış içimdeki hüzne….

Ne çabuk büyüdük biz böyle…Ve ne çabuk geçti aradan bunca zaman…Hep dersin ya sen bana,çocuksun sen daha büyütmem lazım diye seni…Bazen hep çocuk gibi kalabilsem diyorum…Senin nazlı sevgilin olsam….

Sen yoksun ya yanımda; şimdinin de güncelliği yitip gidiyor böyle anlarda…Varlığının eksik olduğu zamanlarda zaman duruyor sanki ve öylece asılı kalıyor yüreğimdekiler havada….

Ve senin nefesini hissetmediğim zaman yanımda boğuluyorum….

Sensiz bir hayatın nasıl olabileceğine dair fikirler üretmeye çalışıyorum kafamdan ama başaramıyorum….

Sanki seni tanıdığımda doğmuşum öncesi hiç yokmuş gibi bir hisse kapılıyorum zaman zaman…Ve senin gelişinle anlam kazandığımı,taşların yerlerine oturduğunu hissediyorum….

Biliyorsun…





Sönsün tüm ışıklar şehir boyansın geceye...
Zaman gitme vaktidir...
Gecenin içinde bir kara tren gelir; seni alıp götürür.....
Zamansız akşamlar niye geldiniz....

Gündüzlerim nerde neden gittiniz....
Efkarlıyım bu gece gelmeyin üstüme.....


Bugünlerde farklı bir boyuta geçtim sanırım.... Ruhum yine şuursuz bir şekilde salınıp duruyor havada sanki.... Hayatımdaki bütün olaylara yukardan bakıyor gibiyim... Sanki ölmüşüm ruhum bedenimi terketmiş ve doktorlar beni tekrar hayata döndürene kadar havada asılıp kendime uzaktan bakacakmışım gibi... Çok garip bir his bu doğrusu....

Uzun mesafeleri göze alabilmek,yeni kararlar almaya çalışmak,neyin doğru olacağından emin olamamak...
Gideceğin günü düşünüyorum sürekli olarak... O kadar az kaldı ki...Hani derler ya sayılı günler çabuk geçer diye...

Otobüsün ardından elimi sallayışımı; gözlerimden önce bir kaç damla olarak akacak ve ardından sel olacak olan o yaşları....

Nefesimin boğazımda düğümlenişini ve yutkunamayacak oluşumu....

Nereden biliyorsun bunu dersen o trene seni her bindirip gönderişimde böyle olurdum ben derim....

Şimdilerde yine küçük, savunmasız kıvırcık saçlı minik kız koşuşup duruyor ortalarda... O kadar kötü bir şey ki önünde neler olacağını görememek... Gideceğin yeri bilememek,düşünmek istememek.... Ya da dönmeme ihtimalinin oluşu ( ki bunu aklımın ucundan bile geçirmekten korkuyorum )... Ya da döndüğünde sen hala aynı sen olmazsan...

O zaman kim diyecek bana bir hafta uzakta kalıp da eve döndüğümde akşam insanın karısının eve gelmesi ne güzel bir duyguymuş diye... Ya da ben kimin hayatına renk katacağım sadece evde uyuyarak bile....

Bilmiyorum... O kadar zor sorular ki bunlar asla veremem cevaplarını... Tek yapabileceğim şey sanırım geleceğimizin umduğumuz gibi olabilmesi için dua edebilmek... Allah'tan senin hep iyi olmanı dilemekten ve bunun için dua etmekten başka ne gelir elimden bilmiyorum ki....

İyi olsun herkes... tüm sevdiklerim, dostlarım ve arkadaşlarım.... Hayatıma dahil olan , yakınımda ya da uzağımda duran herkes iyi olsun ki ben de mutlu olayım....

İyi ki varsın hayatımda... VE iyi ki varsınız hayatımda.... Bütün bunlar yalnızca bir bütün olarak var olduğunda anlamlı çünkü.....Eminim her biri diğeri olmadan eksik kalırdı....

Öyle bişey ki bu kolay anlatamam...




15 Ekim 2008 Çarşamba

Tren Yalnızlığı

Yalnızlık...
Ve senden bu kadar uzakta olmak...
Trenin tekerleklerinin her dönüşüyle birlikte senden biraz daha uzaklaşmak...

Kalemimin ucunu açıyor araya giren mesafeler;daha çok dönüp bakıyorum ardıma...
Böylesi özlemleri en son ne zaman çektiğimizi düşünüyorum ve belki de iyi oluyor bizim için bu küçük ayrılıklar diyorum...

Hüküm yazdın ya bana hiç acımadan...Şimdi ellerim kelepçeli,tutuk soluksuz gibiyim...
Kokunu doldurabilsem bir şişeye ve gittiğim her yere yanımda götürebilsem onu da..Belki böylece bu kadar zor olmaz boş yastığa sarılıp yatmak...

Şimdilerde kısa bu ayrılıklar,ayrılığın büyüğüne sıra geldiğinde ne olacak peki.? Biliyorum şimdikinden çok daha fazla acıyacak canım..Senin olduğum günden bu yana sensiz kalmayı hiç düşünmemişken şimdi bu fikre alışmaya çalışırken yakalıyorum kendimi. Birşey itiraf edeyim mi; sevmedim ben bu duyguyu hem de hiç...
Senin de dediğin gibi geçecek bu ayrılıklar biliyorum ama olmuyor yine de işte....

Geçen gün sen balkonda rafları keserken şöyle bir baktım da sana 3 koca yıl öyle hızlı geçmiş ki anlamamışız bile....Sanki yalnızca 6 aydır hayatımdasın...

Zaman çok çabuk yürüyüp gidiyor...Ve artık hissettiğim bağımızı iyice güçlendirecek başka birşeye ihtiyacımız olduğu..Aşkımızla yoğrulan,üstün birşey... İkimizin birbirimize duyduğu sevdanın toplamı kadar büyük bişey....Ama bir o kadar da küçük....

Zaman zaman buna gerçekten hazır olduğumu düşünsem de bazen öyle çok korkuyorum ki... O zaman geldiğinde seni yine şimdiki kadar özgürce sevebilecek miyim? Sana sinirlendiğimde yine tepkilerimi böyle deli kız tadında verebilecek miyim ? Yoksa susacak mıyım? O yanlış anlamasın aramızda kötü şeyler olduğunu sanmasın diye kabuğuma mı çekilmek zorunda kalacağım. En çok korktuğum ise o geldiğinde belki ben büyümek zorunda kalacağım ve senin nazlı bebeğin o olacak artık...

Büyümek istemiyorum,yaşlanmak da istemiyorum..Belki bir gençlik iksiri içip hep böyle kalmayı diliyorum...Aramızdaki bağdan hiçbirşey kaybetmeden herşeyi sürekli başa sararak bu aşkı iilk günki tazeliği ile yeniden yaşamak istiyorum. Sence çok şey mi istiyorum?

Peki ya sen? Sen neler hissediyorsun şu anda.... Beni bırakıp gidecek olmak nasıl hisler uyandırıyor yüreğinde? Peki sen hazır mısın yeni bir heyecana? Göze alabiliyor musun sevgini bölmeyi ya da hiç korkmuyor musun benim kalbimin bölünmesinden.._?

Biliyorum hiçbirşey kurguladığım gibi olmayacak. Yani bölünmeyecek sevgimiz,sevdamız...Zamanı geldiğinde sevdamızın korundan yeni, kocaman bir ateş yakacağız biz onun için...

Herşey çok güzel olacak..Sadece sağ salim atlatıp bu zamanları kavuşmamız gerek hepsi bu...
2010 bize uğur getirecek biliyorsun değil mi????

7 Ekim 2008 Salı

Şşşştt Bak Hele :)




Evet yurda geri döndüm....



Hatta geri dönmekle kalmayıp hemen akşamında tekrar yollara düştüm....





Yoğun bir bayram tatili bitti ve sonunda evime geldim....


Aslında çok şey var anlatacak...


Ama öncelikle evimi hale yola koyup kendimi bie düzene sokmam lazım...
Artık zamansızlıktan şikayet eden insanları daha iyi anlıyorum..
Hayat bu aralar o kadar hızla akıp gidiyo ki; tutabilene aşkolsun :) :) :)

23 Eylül 2008 Salı

CRAIOVA GUNLUKLERİ 22.09.08

İşte şimdi yalnızlığın ortasında gerçekten yapayalnız olmanın ne demek olduğunu anlıyorum bütün yüreğimle…..

Craiova’DAYIM..Dünyanın hiç bilmediğim milyonlarca metrekaresinin birinde Romanyada bir şehirde lojmanın orta yerinde halının üstünde oturmuş içimi kemiren çaresizliği bütün iliklerimde hissediyorum…İtiraf etmeliyim ki korkuyorum da…Bu evde yalnız başıma nasıl kalıcam ben şimdi….Hiç kontorum yok,internet bağlantım yok….Sevdiklerimden kilometrelerce uzakta tanıdık bir sese hasretim…. Bu gece sabaha nasıl varır bilmiyorum….

İlk kez yurtdışına tek başıma geliyorum..Zaten toplamda da ikinci çıkışım ya…..

Belki komik gelecek ama sürgündeymiş gibi hissediyorum kendimi….Bir an önce sabah olsun buradaki işim bitsin ve yuvama vatanıma döneyim istiyorum….

Bugüne kadar içimde hissettiğim hiçbir yalnızlığın şu anki ile yakından uzaktan alakası yok desem yeterli olur mu acaba? Ki ben yalnızlıklarımın hep büyük olduğunu sanırdım….
Şimdi sonbaharın tanıdık hüznü yerini kedere ve acıya bıraktı….

Beni burada eli kolu bağlı çaresiz bıraktın ya…………………..Ağlamak istiyorum……

Şimdi yanında olmayı öyle çok isterdim ki…Sensizlik çaresizken neden daha keskin… Peki ben kendimi neden bir daha hiç geri dönemeyecekmişim ya da seni göremeyecekmişim gibi hissediyorum…..

Çabuk geçsin bu iki gün lütfen Allahım……

28 Ağustos 2008 Perşembe

Tubi-Tubik-Tubikko

Biliyorum yine bir sürü zaman geçti..
Evet ben yine yazamadığım için bana söylenip duranlar var..Ama bir bilseniz neler neler yapıyorum da vaktim yok...

Şu süreçte neler yaptım bakalım..

Öncelikle bildiğiniz gibi iş değişikliği yaptım.Bir ayım da bugün doldu. Her gün sabahın altısında kalkıyorum,uykulu gözlerle servisin bizi aldığı durağa varıp yarım saat daha uyuyarak ve yarım saat erken olarak işyerine varıyorum. (Çünkü daha geçe kalırsak köprü trafiği bizi de etkiliyor o yüzden erken gitmek gerekiyor.) Ama çok da dert etmiyorum erken gitmeyi.Çünkü bana işe güce başlamadan önce kahvaltı yapacak çay içecek,gazete okuyp haber seyredecek zaman kalıyor. Bütün bunları şirketin yakınındaki kahvaltı ettiğimiz kafede yapabiliyoruz. :)

İşe alışmaya çalışıyorum.Çok şükür bir yaramazlık yok şu anda. Bugüne kadar çalışmadığım bir alan ama keyifli.Sonuçta hep yeni şeyler öğreniyorum.Tabi çevreye faydalı bir iş de yapıyorum aynı zamanda.Ama alenen de söylemeyelim şimdi nerde çalıştığımızı.

İşe başlamadan 2 gün önce Zarifem'le buluşmuştuk.Yine bol koşturmacalı bir gün oldu.Hiç bişey anlamadım valla.Tam niyeti bozup Taksim'e fal baktırmaya gidiyoduk ki Kemo beni aldı ve yarım kaldı.....Özlem gideremedim arkadaşımla :/

Sonracığıma önemli bir haber daha Kobacan Kemocan Aralık ayında En Büyük Asker Bizim Asker olcak. :( :( :( Üzülsem mi sevinsem mi bilemiyorum....Bir yandan bir an önce gitsin gelsin istiyorum.Öte yandan da onca zaman nasıl geçecek diye düşünüyorum. Düşünsenize en az 5 ay gidecek nasıl geçer ki onca zaman.Neyse ben de kendimi işe güce veririm.BElki bir de hasretten biraz kilo verebilirim. (Benim iştahım sadece üzüldüğümde kesiliyor da...)
Eh tabi şimdi Kobacan askere gideceğinden dolayı benim şu anda oturduğumuz evde tek başıma oturmam pek olası değil.
Birincisi giriş katta ben tek başıma korkarım.
İkincisi annemlere uzak ben yine korkarım.
Üçüncüsü Ocak ayında zamlanacak ki zaten şimdi ki parayı bile verirken içimize oturuyor her ay. Bazı ev sahipleri çok acımasız ayıp diyorum başka da bişey demiyorum. Yeni evlenirken heyecandan hiçbişey düşünmemişiz.Ama hayat derdi başlayınca anlaşılyıo tabi gerçekler....

Neyse sonuç olarak ben ev de buldum :) Bir sokak öteye taşınıyorum.Hem de ananemin karşı dairesine.Hem daha uygun bir kiraya hem de daha büyük bir eve :) Süper denk geldi bu konuda çok şanslıyım. Adamla el sıkıştık.Önümüzdeki hafta kontratı da yapıcaz.Sonra yavaş yavaş toparlanıp bayramdan önce taşınmayı planlıyorum.Bakalım kısmet :)

İşte şimdilik benden bu kadar...Önümüzdeki günlerde yine yoğun olacağım anlayacağınız.Ama bir gelişme olursa yazarım yine...

Hepinize kucak dolusu sevgiler......

21 Temmuz 2008 Pazartesi

GERİ DÖNDÜM :)

Çok uzun bir aradan sonra herkese yeniden merhaba :)
Geri döndüm...Biraz zor oldu ama sonunda başardım sanırım....
Yazamadığım bu uzun dönemde neler oldu derseniz çabucak bir özet geçeyim....
Çoğu arkadaşımın bildiği gibi 2 yıldır çalıştığım şirketteki işimi bırakıp birşeyler öğrenebilmek amacı ile bir proje firmasına girmiştim.4,5 ay kadar çalıştım burada.Birşeyler öğrendim mi evet kesinlikle öğrendim. Ama bir süre sonra bu işin benden götürdüklerinin bana kattıklarından daha çok olduğunu gördüğümde buna bir nokta koymam gerektiğine karar verip istifa ettim...Son 2 ay benim için oldukça yorucu, bunaltıcı ve de sinir bozucu idi. Kısacası kimsenin birine birşey öğretiyor diye onu sömürmeye,ezmeye hayatını satın almış gibi davranmaya hakkı yoktur değil mi???
Sonuç olarak bu ızdıraba geçen pazartesi günü son verdim ve bir haftadır tatildeyim. :) Süper dinlendim....
Bu arada istifa etmeden önce büyük bir firmadan ben başvurmadığım halde özgeçmişime ulaşarak beni iş görüşmesine çağırmışlardı. Olumlu geçtiğini de düşünüyordum ama henüz haber gelmemişti.Tabi ki ben bir yandan yine iş aramaya devam ediyordum ama çok da ısrarla değil...İçime doğmuş sanırım bu sabah aradılar ve adaylar arasında yapılan elem sonucunda benimle çalışmak istediklerini söylediler...
Sonuç: 28. Temmuz Pazartesi günü yeni işime başlıyorum...Umarım herşey iyi ve daim olur...Bu sefer kesin konuşmak yok :)
Bunun dışında bir de saçlarımı kızıla boyadım.Herkesçok beğendi başta ben olmak üzere :) Evet kesinlikle sarıdan daha güzel oldu :)
Bu haberler dışında herşey iyi gidiyor.Hayat yolunda devam ediyor...Bundan sonra sayfama daha çok zaman ayırabileceğimi düşünüyorum...Yazılarıma da kaldığım yerden devam edeceğim....Tabi ki Öykü Atölyesindeki kelime oyunlarımıza da :)
Bu kadar ara verdiğim için beni affedin olur mu? Gerçekten kendime bile vakit ayıramıyordum ki sayfama bakabileyim... Bundan sonra böyle ortalıktan kaybolmayacağım uzun süre....
Herkese Sevgilerimle :)